အောက်ပါ အဖြစ်အပျက်များမှာ
တရားခံ ဒေါ်မေဆောင်း
အသက် ၂၇ နှစ်
အဘ - ၏ ဖြောင့်ချက်များဖြစ်ပြီး စာဖတ်သူ မငြီးငွေ့စေရန် ဇာတ်လမ်းအဖြစ် ပြန်လည် ရေးသားတင်ပြလိုက်ရပေသည်။
*
*
*
*
ကျွန်မနာမည်က မေဆောင်းပါ။
ဒီဇင်ဘာလကြီးထဲမှာမွေးလို့ထင်ပါရဲ့ အမေက အဲ့ဒီလိုနာမည်ပေးခဲ့တာ။
ကျွန်မအဖေကိုတော့ မမှတ်မိခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ တစ်နှစ်အရွယ်လောက်ကတည်းက ဆုံးသွားခဲ့တာလို့ အမေကပြောတယ်။
အဖေမရှိတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပေမယ့် ဘယ်တုန်းကမှ မျက်နှာမငယ်ခဲ့ရပါဘူး။
အမေကလည်း ကျွန်မကို ဘယ်သူ့ကိုမှ အောက်မကျို့ဖို့၊ အရှုံးမပေးဖို့ အမြဲတမ်းသွန်သင်ခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို အသက်နဲ့အမျှ အမြဲတမ်းထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ဖို့ ဆုံးမခဲ့တယ်။
အမေဟာ မုဆိုးမတစ်ယောက်ပေမယ့် ကျွန်မကို တက္ကသိုလ်ရောက်တဲ့အချိန်ထိ ကျောင်းထားပေးခဲ့တယ်။
အဖမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်သိလို့ သူများထက် အများကြီးပိုကြိုးစားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ တက္ကသိုလ်ရောက်တော့ အသက်က ၁၈ နှစ်ရှိပြီ။
ပိုးတဲ့ပန်းတဲ့သူတွေကလည်း အများသား။
သူတို့ ချစ်ကြတာ ကျွန်မရဲ့ ဝါညက်တဲ့အသား၊ ရှိသင့်ရှိထိုက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား၊ ရှည်လျားတဲ့ဆံနွယ်တွေနဲ့ ကြည်လင်တဲ့ မျက်နှာကိုပါ။
ကုန်ကုန်ပြောရရင် ဒီလို ပညာတတ် ချောချောလှလှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို အိမ်သူ မယားအဖြစ်လိုချင်ကြတာပါ။
သူတို့တွေ တကယ်မေတ္တာစစ်နဲ့ ချစ်ရဲ့လား ဆိုတာကတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှမသိနိုင်ဘူးလေ။
တက္ကသိုလ်တစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မနှလုံးသားကို ဘယ်သူမှ မဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့ကြဘူး။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မကို ပထမနှစ်ကတည်းက အသည်းအသန်ချစ်ရေးဆိုခဲ့ပြီး ကျောင်းပြီးတဲ့အထိ မပြောင်းလဲခဲ့တဲ့ ကိုညိုသက်ကိုတော့ ပြန်ပြီးတုန့်ပြန်ခဲ့တယ်။
ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မတို့ မေတ္တာသက်ဝင်ခဲ့ကြပါတယ်။
ကိုညိုသက်ဟာ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် အသားအရည်က ညိုစိမ့်စိမ့်နဲ့၊ ရုပ်ရည်က အတော်လေးတည်ကြည်ဖြောင့်မတ်တယ်။
အရပ်ကလည်းရှည်တယ်။
လူတစ်ဖက်သားအပေါ်လည်း ကြင်နာတတ်တော့ သူကလည်း ကျောင်းမှာဆို ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့ နှင်းဆီခိုင်ဖြစ်ခဲ့တယ် ဆိုပါတော့။
ကျွန်မတို့ သမီးရည်းစားဖြစ်ကြတော့ တချို့အမျိုးသမီးတွေက ကျွန်မကို မနာလိုကြသလို၊ တချို့အမျိုးသားတွေကလည်း ကိုညိုသက်ကို မနာလိုကြတာပဲ။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ရှေ့ရေးကိုပဲ အကောင်းဆုံးတွေးနေခဲ့ကြတယ်။
ကိုညိုသက်မှာ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိတယ်။
သူကတော့ တရုတ်လူမျိုး ရှောင်တိတ် တဲ့။
အမှန်တော့ ကိုရှောင်တိတ်ရဲ့ မိသားစုဟာ ကိုညိုသက်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေလို့ပြောလို့ရပါတယ်။
ကိုညိုသက်ဟာ အစစအရာရာပြည့်စုံတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်မိသားစုအပေါ်မှာတော့ မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ရှာဘူး။
သူငယ်ငယ်တုန်းက သူ့အမေရောဂါကြောင့် လက်လွှတ်လိုက်ရပြီထင်တုန်းက ကိုရှောင်တိတ်တို့ မိသားစုကပဲ ပိုက်ဆံတွေထုတ်ပေးခဲ့ပြီး အသက်ပြန်ကယ်ပေးခဲ့တာ။
နောက်ပြီး အဲ့ဒီမိသားစုကပဲ ကိုညိုသက်ကို မွေးစားခဲ့ပြီး ဘွဲ့ရပညာတတ်ဖြစ်တဲ့အထိ ကျောင်းထားပေးခဲ့တာ။
တကယ်တမ်း ရှောင်တိတ်နဲ့ သူနဲ့က သူငယ်ချင်းဆိုတာထက် ညီအစ်ကိုတွေလိုပါပဲ။
တစ်ခါတစ်လေ ရှောင်တိတ် ဇိမ်ခန်းကိုသွားတဲ့အခါ သူက လိုက်လိုက်သွားပြီး အဖော်လုပ်ပေးရသေးတယ်။
ကျွန်မက ဘယ်ကြိုက်မှာလည်း။
ပထမ တစ်ခါ နှစ်ခါ ရန်တွေဖြစ်ကြ၊ စကားတွေများကြရပြီး နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မပဲ နားလည်ပေးခဲ့ရတယ်။
"မရီးရာ နင့်ကောာင် ညိုသက်က လူရိုးလူအေးကြီးပါဟ၊
ငါကသာ အပျော်မက်လို့ အဲ့ဒီသွားသွားနေတာ၊ ညိုသက်က
ဘယ်ကောင်မလေးကိုမှ အသားတောင်မထိပါဘူး၊
ငါအမူးလွန်ရင် ဒီကောင် မပါရင် ဘယ်လိုအိမ်ပြန်မလဲ"
ရှောင်တိတ်က အဲ့လိုပြောတော့လည်း ကိုညိုသက်အပေါ်ယုံကြည်မှုတွေ တိုးလာရပြန်တယ်။
ဒီလိုနဲ့ ချစ်သူသက်တမ်းကြာလာတော့ ကိုညိုသက်နဲ့ ကျွန်မတို့လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြတာပေါ့။
ခေတ်ကာလကလည်း အခုပဲစစ်ဖြစ်တော့မှာလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ကိုး။
ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ရက်ဟာ တစ်လပဲ လိုတော့တယ်။
၁၉၄၂ ခု စစ်ကြီးထဖြစ်တယ်။ ဂျပန်တွေဝင်လာတယ်။
ကျွန်မ အတန်တန်တားတဲ့ကြားက ကိုညိုသက်ဟာ တိုင်းပြည်အတွက်ဆိုပြီး စစ်ထဲဝင်သွားခဲ့တယ်။
စစ်ထဲမဝင်ခင် သူတောင်းဆိုတာကို ကျွန်မ အချစ်တွေနဲ့ လိုက်လျောပေးခဲ့မိတယ်။
အဲ့ဒါ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။
အစောပိုင်းကာလတွေမှာ သူ့ဆီက စာအဆက်အသွယ်ရသေးတယ်။
ရှောင်တိတ်ကနေ တဆင့် စာတွေယူယူလာပေးတယ်။
နောက်ပိုင်းတော့ အဆက်အသွယ်တွေ ပြတ်တောက်သွားတော့တယ်။
စာလည်းမရောက်လာ၊ သတင်းလည်းစုံစမ်းမရတော့ဘူး။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ ခေါင်းတွေမူးပြီး ကိုယ်လက်မအီမသာဖြစ်လာတယ်။
ရင်တွေပျို့ပြီး အန်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ ဆန်ရွေးနေတဲ့ အမေက အဓိပ္ပါယ်ဖော်ရခက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေရှာတယ်။
ကျွန်မလည်း အမေ့အကြည့်တွေကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲတော့ဘူး။
အိမ်ရှေ့မှာ ရှောင်တိတ်ကားထိုးရပ်လာတယ်။
သူဆင်းလာပြီး သူ့မျက်နှာကိုမြင်လိုက်ကတည်းက ကျွန်မရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲပဲ။
ဘုရား ဘုရား မဟုတ်ပါစေနဲ့။
ဒါပေမယ့် ရှောင်တိတ်လက်ထဲမှာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်နဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်စတွေ။
"ကိုညိုသက်"
အဲ့ဒီစကားလေးပဲပြောနိုင်ပြီး ကျွန်မ မူးလဲသွားတော့တယ်။
ကျွန်မပြန်သတိရလာတော့ ကျွန်မဘေးမှာ အမေ့မျက်နှာကို အရင်မြင်ရတယ်။
အမေ့ကိုမြင်တော့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မျက်နှာအပ်ပြီး ရှိုက်ကြီး တငင်င်ငိုမိတော့တယ်။
အမေကလည်း ကျွန်မကို ခေါင်းလေးပွတ်ပေးလို့ တရှုံငိုရှာတယ်။
အတော်ကြာအောင် အားရပါးရငိုပြမှ ကျွန်မလက်ကို နွေးနွေးထွေးထွေးလာကိုင်တဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် လှည့်ကြည့်မိတယ်။
အေးအေးချမ်းချမ်းပြုံးပြနေတဲ့ ရှောင်တိတ်။
ကျွန်မ လက်ကို ဖြတ်ခနဲ ပြန်ရုတ်လိုက်မိတယ်။
အမေက အသံကိုထိန်းပြီး အေးအေးဆေးဆေးပြောတယ်။
"သမီးကို အမေပြောစရာရှိတယ်"
"*****"
"ဟာ မဖြစ်နိုင်ဘူးအမေ သမီးရှောင်တိတ်ကို မယူနိုင်ဘူး။"
"သမီးကို အခုဆုံးဖြတ်ချက်ချခိုင်းတာမဟုတ်ပါဘူး၊ သမီးစဉ်းစားပါဦး၊
သမီးရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးအတွက်ရော"
"ရှင်"
ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဆက်ပြီးငိုမိပါတော့တယ်။
ရှောင်တိတ်က ကျွန်မလက်ကို နွေးနွေးထွေးထွေးဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြန်တယ်။
ဒီတစ်ခါ ကျွန်မ မရုန်းမိတော့ဘူး။
_________
ဒီလိုနဲ့ နောက်နှစ်ပတ်အတွင်း ကျွန်မနဲ့ ရှောင်တိတ်လက်ထပ်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
သူ့မိဘတွေက ကျွန်မတို့နေဖို့အတွက် တရုတ်တန်းမှာ အိမ်တစ်လုံးလက်ဖွဲ့ကြတယ်။
စစ်အတွင်းမှာကို မင်္ဂလာဆောင်ကို အတော်လေး သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းဖြစ်အောင် ကျင်းပနိုင်ခဲ့တယ်။
ကျောင်းတုန်းက အသိုင်းအဝိုင်းတွေလာကြတယ်။
မနက်ခင်းမှာ မြန်မာထုံးစံနဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ဆွမ်းကျွေးပြီး ညနေရောက်တော့ တရုတ်ထုံးစံအတိုင်း ညစာစားပွဲကျင်းပခဲ့တယ်။
အနောက်တိုင်းဝတ်စုံတွေနဲ့ပေါ့။
ရှောင်တိတ်က အနောက်တိုင်းဝတ်စုံအပြည့်အစုံနဲ့ ကျွန်မကတော့ တောက်လျှောက်ဂါဝန် ဖဲမီးခိုးရောင် လေးနဲ့။
အောက်ကလည်း ခြေအိတ်အရှည်စွပ်ပြီး၊ ဒေါက်ဖိနပ်စီးထားရတယ်။
ဝတ်လေ့ဝတ်ထမရှိလို့ နေရထိုင်ရခက်ပေမယ့် ဧည့်သည်တွေ အကုန်လုံးကတော့ ချီးမွန်းကြတယ်။
အတော်လေး လှတဲ့ အမျိုးသမီးပဲတဲ့။
ရှောင်တိတ်ကို ကံကောင်းလိုက်တာလို့ပြောသလို ကျွန်မကိုလည်း ကံကောင်းလိုက်တာတဲ့။
ရှောင်တိတ်တို့ မိသားစုက ရန်ကုန်မှာ အချမ်းသာဆုံးထဲမှာပါတယ်လေ။
ကျွန်မကတော့ ကံကောင်းတာလား ကံဆိုးတာလား ဝေခွဲမရသေးပါဘူး။
မင်္ဂလာပွဲမှာ အမေ့မျက်နှာကတော့ စိတ်ချမ်းသာနေပုံပါပဲ။
ကျွန်မလည်း အမေ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး အင်အားယူပြီး ပြုံးလိုက်မိတော့တယ်။
- - - - မင်္ဂလာဦးည - - - -
လူနည်းနည်းစဲသွားတော့ ကျွန်မအနားယူချင်တာနဲ့ အိပ်ခန်းထဲကိုအရင် ဝင်ခဲ့မိတယ်။
ရှောင်တိတ်ကတော့ သူ့ဘော်ဒါအပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ သောက်လို့စားလို့မပြီးသေးဘူး။
အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တော့ ကျွန်မ နည်းနည်း ခံစားရတာ တစ်မျိုးဖြစ်သွားတယ်။
အခန်းက အနီရောင်တွေချယ်ထားတယ်။
မီးကလည်း မှိန်ဖျဖျ နီကျင့်ကျင့်နဲ့။
ရှောင်တိတ်က ဘယ်လိုစိတ်ကူးနဲ့ ဒီအခန်းကို ဒီလိုဆင်ထားပါလိမ့်။
မျက်နှာကျက်မှာလည်း မလိုအပ်ဘဲနဲ့ တန်းနှစ်ခုထိုးထားသေးတယ်။
တရုတ်ကပ်ပြတင်းပေါက်တွေကို အတွင်းကနေ သံတိုင်အထူတွေနဲ့ အသေပိတ်ထားတယ်။
သူဌေးတွေမို့ လုံခြုံရေးကို စိတ်ပူတာဖြစ်မယ်လို့ပဲ တွေးလိုက်တယ်။
ဒါပေမယ့် သူ့ဟာက အိပ်ခန်းနဲ့မတူဘဲ အကျဉ်းထောင်နဲ့တောင်တူနေသေးတယ်လို့တွေးလိုက်မိသေးတယ်။
ဖွဟဲ့ မတွေးကောင်းတွေးကောင်း။
ကျွန်မလည်း မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
စိန်နားကပ်နဲ့ စိန်လည်ဆွဲတွေကို ချွတ်လိုက်တယ်။
ရှောင်တိတ်တို့ မိဘဘက်က လက်ဖွဲ့တဲ့ စိန်တစ်ဆင်စာတွေ။
အဲ့ဒီနောက် ထုံးထားတဲ့ ဆံပင်ကိုဖြေချလိုက်တယ်။
မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ရှေ့မှာကြည့်တယ်။
ဝတ်နေကျအဝတ်အစားတွေမဟုတ်ပေမယ့် ကြည့်လို့တော့ လှသားပဲလို့ တွေးမိတယ်။
နောက်ကျောက ဇစ်ကို လက်ပြန်လှမ်းပြီး ဆွဲဖွင့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ဂါဝန်ကို လျှောချလိုက်တယ်။
ကျွန်မဝတ်ထားတဲ့ အောက်ခံအဝတ်အစားအဖြူလေးတွေပေါ်လာတယ်။
ဒီအနောက်တိုင်းဝတ်စုံကိုဝတ်ဖို့ အတွင်းက ကိုယ်ကြပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ဝတ်ရတယ်။
ရင်သားနဲ့ ခါးတွေ ကြပ်ထုပ်နေတာပဲ။
ပြီးတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုလည်း ကိုယ်ကြပ်အင်္ကျီနဲ့ အရောင်တူ ဝမ်းဆက်ဝတ်ထားတယ်။
အဲ့ဒီရဲ့အောက်မှတော့ အသားကတ်ခြေအိတ် မီးခိုးရောင်တွေ။
ဂါဝန်ကို ချွတ်ချထားပြီး ဒီအတိုင်းပဲ ကျွန်မ အကြာကြီး မှန်ရှေ့ရပ်ကြည့်မိသေးတယ်။
ဪ ကိုညိုသက် အမှန်ဆို ဒီနေ့ကကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဦးညဖြစ်ရမှာ။
ဒါပေမယ့် အခုလက်ရှိ ကာမပိုင်ယောက်ျားက ရှောင်တိတ်ဖြစ်သွားပြီလေ။
သူ့ကိုပဲလင်ယောက်ျားအဖြစ် ပြုစု ယုယရင်း သစ္စာရှိရတော့မယ်။
အတွေးတွေလွန်နေတုန်း အခန်းဝက ဖြတ်ခနဲ အရိပ်ကြောင့် ရုတ်တရက် လန့်သွားတယ်။
ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိတဲ့ ရှောင်တိတ်။
သူ့ကြည့်ရတာ အတော်လေးလည်း မူးနေ အရှိန်ရနေပုံ။
"အားပါးပါး ငါ့မိန်းမက အတော်လှတာပါလား"
အရက်မူးပြီး အဲ့ဒီအကြည့် အဲ့ဒီလေသံတွေနဲ့ပြောတာကို သိပ်မကြိုက်ပေမယ့် ကိုယ့်ရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သွားပြီမို့ သည်းခံပြီး ပြုံးပြလိုက်ရတယ်။
"လာလေ ရှောင်တိတ် အဲ့ဒီနား ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဝင်ခဲ့"
ရှောင်တိတ်က အခန်းထဲကို ဒယီးဒယိုင်နဲ့ ဝင်လာတယ်။
ခုနင်ပေါ်မှာ ဝုန်းခနဲထိုင်ချလိုက်တယ်။
ကျွန်မလည်း သူ့ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကိုဆွဲချွတ်ပေးတော့ သူက ငြိမ်ခံနေတယ်။
မှေးစင်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်မကို အနီးကပ် စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်နေတယ်။
ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာ၊ လည်တိုင်၊ ရင်ဘတ်၊ ဝမ်းဗိုက် တစ်ခုမှ မကျန်ဘူး အကုန်လိုက်ကြည့်နေတာ။
ရုတ်တရက် ကျွန်မလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။
ကျွန်မလည်း ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ခုတင်ပေါ်လဲကျသွားတယ်။
ပက်လက်ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်မကို သူက အပေါ်ကနေ လေးဖက်ထောက်ပြီး မိုးကြည့်နေတယ်။
ကျွန်မလက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ဖိထားတယ်။
ပြီးတော့မှ ကျွန်မ နှဖူးကနေ ပါးပြင်ကို အနမ်းပေးတယ်။
ပြီးတော့လည်တိုင်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ရင်ညွန့်ဆီ၊
ကြက်သီးတွေ တဖြန်းဖြန်းထလာတယ်။
လက်ဖျားတွေအေးစက်လာပြီး မျက်လုံးပဲ မှိတ်ထားမိလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ အနမ်းတွေက အောက်ကို တဖြည်းဖြည်းလျောဆင်းလာတယ်။
ပေါင်တံနှစ်ခုကြားကို သူနမ်းရှိုက်တာ ကျွန်မနေရ အခက်ဆုံးပဲ။
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပေါင်တံတွေကနေ ခြေထောက်တွေအထိရောက်လာတယ်။
ရှောင်တိတ်က ခုတင်အောက်မှာထိုင်ချလိုက်ပြီး အသားကပ်ခြေအိပ်အရှည်ဝတ်ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေကို အားရပါးရနမ်းရှိုက်နေတော့တယ်။
သူဘာဖြစ်လို့ ခြေထောက်တွေကို နမ်းနေရတာလဲ ကျွန်မနားမလည်ဘူး။
ဒါပေမယ့် ခုတင်ပေါ်မှာ မျက်လုံးပဲ မှိတ်ထားမိလိုက်တယ်။
သူ့အမူအရာတွေက ထူးတော့၊ထူးဆန်းတယ်။
"ဂျောက် . . တစ် တစ် တစ် တစ်"
ရုတ်တရက် ခြေကျင်းဝတ်ပတ်ပတ်လည်မှာ အေးစက်မာကျောတဲ့ အထိအတွေ့တစ်ခုနဲ့ ခွေးသွားစိတ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်မလည်း လန့်ဖြတ်ပြီး ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်မိတယ်။
ဘုရားရေ ကျွန်မ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ စတီးခြေထိတ်တစ်ခု ခတ်လျှက်ပါလား။
ရှောင်တိတ်က ကျွန်မ ခြေထောက် နောက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူပြီး ခတ်ဖို့လုပ်တယ်။
"ရှောင်တိတ် နင် ဒါဘာလုပ်တာလဲ ငါ့ကို"
"နင့်ကို ချစ်လို့ပါဟ"
"ဘာချစ်တာလဲ ဒါ မလုပ်ကောင်းတာတွေ၊ငါ့ကို သော့ပြန်ဖွင့်ပေး"
"အာ ခဏလေးပါ နင်ကလည်း၊ နင်ကို အန္တရာယ်မပေးပါဘူး"
"အန္တရာယ်မပေးရင် ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ခြေထိတ်ခတ်တာလဲ"
"နင်နဲ့ ကစားချင်လို့၊ အေးအေးဆေးဆေး ငြိမ်ခံစမ်း"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် နောက်ထပ် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုပါ ခြေထိတ်ခတ်ပစ်လိုက်သည်။
ကျွန်မ ရုန်းချိန်တောင်မရလိုက်။
ခြေထိတ်အခတ်ခံရပြီးမှ ရုန်းကြည့်တော့ မရတော့။
ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားမှာ ခိုင်မာတဲ့သံကြိုးက တစ်ပေလောက် ခံနေတယ်။
တချွင်ချွင်နဲ့ ရုန်းလေ မရလေမှန်းသိတော့ စိတ်ထဲအားငယ်လာတယ်။
ရှောင်တိတ်က ကျွန်မကို ခြေထိတ်တွေခတ်ပြီး ဘာလုပ်မှာလဲမသိ။
ထူးဆန်းလွန်းတယ်။
ကျွန်မကို ကြည့်ရင်း ရှောင်တိတ်က ခုတင်အောက်က သေတ္တာတစ်ခုကိုတွဲထုတ်လိုက်တယ်။
အဲ့ဒီသေတ္တာကို ခုတင်ပေါ် သွန်ချလိုက်တယ်။
"ဘုရားရေ"
ကြိုးခွေတွေ၊ သံကြိုးတွေ၊ လက်ထိတ်တွေအပြင်၊ လူကိုနှိပ်စက်တဲ့ ကြာပွတ်တွေ၊ မျက်စိအုပ်တဲ့သရေပြားတွေနဲ့ အဝတ်ညှပ်တဲ့ ကလစ်တွေ ရောထွေးပြီးထွက်ကျလာတယ်။
သူဒါတွေနဲ့ ဘာလုပ်မလို့ပါလိမ့်။
ကျွန်မ ထိတ်လန့်စွာနဲ့ သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
သူက ခုနက ပစ္စည်းတွေထဲက စတီးရောင်ပြောင်လက်နေတဲ့ လက်ထိတ်တစ်ခုကို ယူလိုက်ပြီး ကျွန်မကိုတွန်းလှဲလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကိုတက်ခွပြီး ကျွန်မရဲ့ လက်တွေကို ချုပ်ဖို့ကြိုးစားတယ်။
ကျွန်မလည်း ကြောက်တာနဲ့ သူ့ကို မလုပ်ဖို့တောင်းပန်ရင်း ရုန်းကန်တယ်။
ဒါပေမယ့် ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမအားက မမျှတော့ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ လက်နှစ်ဖက်လုံး ပူးပြီး လက်ထိတ်အခတ်ခံလိုက်ရတယ်။
ရာဇဝတ်သားလည်းမဟုတ်၊ ဘာမဟုတ်နဲ့ ဘဝမှာ ပထမဆုံး လက်ထိတ် ခြေထိတ် အခတ်ခံရတာ ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိဘူး။
နှလုံးခုန်တွေ မြန်ပြီး တကယ်လား အိပ်မက်လားတောင် ထင်ရတယ်။
ကိုယ့်လက်နဲ့ ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ်ကြည့်ပြီး ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းမသိဘူး။
အချိန်မှာ ကျွန်မက ရှောင်တိတ်ရဲ့ အကျဉ်းသားဖြစ်နေပြီ။
သူကတော့ အခန်းထဲက ခုံတစ်လုံးမှာ သွားထိုင်ပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိတယ်။
ပြီးရင် ခုတင်ပေါ်မှာ ကျုံ့ကျုံ့ကလေးထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မကို ဇိမ်ခံတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတယ်။
ကျွန်မကတော့ ရှက်၊ကြောက်၊ရို့ကျိုးမှုတွေနဲ့ ခေါင်းကိုပဲ ငုံ့ထားမိတယ်။
ခဏကြာတော့ သူအနားကပ်လာပြီး ကျွန်မမေးစေ့ကိုကိုင်ပြီး မျက်နှာကို ဆွဲမော့တယ်။
ပြီးတော့ မျက်နှာပေါ်မှာ ချွေးတွေကြောင့်ကပ်နေတဲ့ ဆံပင်တွေကို ဆွဲဖယ်ပြီးပြောတယ်။
"လှလိုက်တာမေဆောင်းရာ၊ ငါ့မှာ မင်းကိုဘယ်လောက်အထိ ကြိတ်ပြီးမြတ်နိုးခဲ့ရလဲသိလား"
"ဒါက နင်မြတ်နိုးတဲ့သူတစ်ယောက်ကို လုပ်တဲ့ပုံစံလား"
ကျွန်မလည်း ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ လက်ကိုမြှောက်ပြပြီး မေးလိုက်တယ်။
သူက ဘာမှမပြောဘဲ ကျွန်မကို တွန်းလှဲလိုက်တယ်။
သူ့ဘောင်းဘီခါးပတ်ကိုလျှော့ပြီး ဆွဲချွတ်တယ်။
ပြီးတော့ အချုပ်အနှောင်ခံထားရတဲ့ ဒီမိန်းကလေးကို သူ့ဆန္ဒပြီးမြောက်တဲ့ အထိစိတ်ကြိုက်ဆက်ဆံတော့တယ်။
ပက်လက်ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်မကို အပေါ်ကနေတက်ခွပြီးဖိထားတယ်။
ကျွန်မရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းရဲ့အထက်ဖက်မှာမြှောက်ခိုင်းထာပြီး သူ့ရဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ အလယ်က သံကြိုးကိုဖိထားတယ်။
ကျွန်မ ရုန်းလို့မရအောင်နေမယ်။
ကျွန်မရဲ့လက်တွေက အကာအကွယ်မပေးနိုင်တော့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်သားတွေကို သူ့ရဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်နယ်ချေမွတယ်။
အောက်က သူ့ပစ္စည်းတွေကိုလည်း သူ့အလုပ်သူလုပ်ခိုင်းတယ်။
နာရီဝက်လောက် သူစိတ်ကြိုက်ဆက်ဆံပြီး ဘေးကိုပက်လက်လှန်ရက် လှဲချပစ်လိုက်တယ်။
သကောင့်သားက ပင်ပန်းသွားပုံပဲ။
ဒီမိန်းမရဲ့ ခံစားချက်ကိုတော့ မကြည့်ဘူး။
ကျွန်မမှာ ကျွန်မကိစ္စကလည်း တန်းလန်းကြီးနဲ့ ဘာဆက်ဖြစ်ရမှန်းမသိဘူး။
လူကတော့ တဆတ်ဆတ်တုန်နေပြီ။
မတတ်နိုင်တော့ဘူး။
လက်ထိတ်အခတ်ခံထားရတဲ့ လက်တွေနဲ့ပဲ ကိုယ့်အင်္ဂါထဲကိုယ်ထိုးသွင်းပြန်ထုတ် အကြိမ်ကြိမ်လုပ်ရင်း ကိစ္စကို အထွတ်အထိတ်ရောက်အောင် အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ရတယ်။
ကျွန်မလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး ခုတင်ပေါ်မှာ ခဏလေးမှေးနေလိုက်တယ်။
ခဏကြာရင် သူ ကျွန်မကို လက်ထိတ် ခြေထိတ်တွေ ဖြုတ်ပေးမယ်ထင်မိတယ်။
ဒါပေမယ့် သူက တခေါခေါနဲ့ အိပ်ပျော်နေပြီ။
ကျွန်မလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး။
ဒီအတိုင်းပဲ ခုတင်ပေါ်ကနေဆင်း၊ တရွေ့ချင်းနဲ့ ရေချိုးခန်းထဲဝင်လိုက်တယ်။
ခြေထောက်က သံကြိုးသံက တချွင်ချွင်နဲ့။
အိမ်သာခွက်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အပေါ့သွားတယ်။
လက်နှစ်ဖက်က ပူးနေတော့ ရေဆွဲရတာ ဖင်ဆေးရတာ အဆင်မပြေဘူး။
ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး ပြန်ထလာခဲ့တယ်။
မှန်ရှေ့မှာ တည့်တည့်ရပ်ပြီး၊ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်မိတယ်။
မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလိုပြန်မြင်ရလိမ့်မယ်လို့မထင်ခဲ့ဘူး။
"ဟူးး"
နေ့ခင်းတုန်းက မင်္ဂလာပွဲမှာ ရွယ်တူမိန်းကလေးတွေ အားကျရတဲ့ ကံကောင်းပါတယ်ဆိုတဲ့ ကျွန်မလေ။
အမှန်တော့ အဲ့ဒီညက ကျွန်မဟာ ဂုဏ်သိက္ခါတွေချိုးနှိမ်ခံရပြီး မုဒိန်းအကျင့်ခံလိုက်ရတာပါပဲ။
အဲ့ဒီည ကျွန်မရဲ့ မင်္ဂလာဦးည။
Cha Cha
Comments
Post a Comment